23/02/2011 12:06:32
Entre bambalinas
Vou a deixar de ser extremadamente sensible,
vou a deixar de ser extremadamente xenerosa e honesta.
Estou a negociar a compra
dunha coraza de egoismo
que me recubra, e non deixe
ó aire nin un ápice das
estretelas sensibleiras e
choronas da miña fráxil alma.
Fareime unha actriz excepcional,
actuarei todos os días na
melodramática obra de teatro
escrita para min e de autor
descoñecido.
Ninguén poderá arrincarme
a máscara feita á medida
para a actuación estelar
no papel da miña vida,
preguntándome sempre
por qué mo asignaron
a dedo, sin antes pasar
polo pertinente castig.
E ó acabar a representación,
a solas no meu camerino exclusivo,
vaciareime de toda a dor, a rabia,
a ira, a impotencia e o desgaste
emocional que tal representación
insufla nesta alma doente
que quere aparentar unha
fortaleza que non ten, pero
que anhela.
Sacarei forzas da flaqueza
para a seguinte actuación
ca pertinente coraza que pesa
un mundo, donde a ingravidade
o acosa para que se afunda na
negra e profundisima fosa da
desesperanza e a loucura,
nun universo cheo de córdos
que aspiran a unha pizquiña
de tolería para aportarlle
a súa triste e aburrida vida
un chisquiño de emoción que
lles permita seguir a
representar a peza teatral
asignada e na que actuan
de cotío.
Cada vida é unha obra de teatro donde o papel principal asignancho sin preguntar si queres actuar, os papeis secundários escóllelos tí, o director e o argumento vanse improvisando sobre a marcha.
Galicia, febreiro do 2011
-----------------------------------------------------
ENTRE BAMBALINAS
Voy a dejar de ser extremadamente sensible,
voy a dejar de ser extremadamente generosa y honesta.
Estoy a negocia la compra
de una coraza de egoismo
que me recubra, y no deje
al aire ni un ápice de las
entretelas sensibleras y
lloronas de mi frágil alma.
Me haré una actriz excepcional,
actuaré todos los días en la
melodramática obra de teatro
escrita para mí y de autor
desconocido.
Nadie podrá arrancarme
la máscara hecha a medida
para la actuación estelar
en el papel de mi vida,
preguntándome siempre
por qué me lo asignaron
a dedo, sin antes pasar
por el pertinente cásting.
Y al acabar la representación,
a solas en mi camerino exclusivo.
me vaciaré de todo el dolor, la rabia,
la ira, la impotencia y el desgaste
emocional que tal representación
insufla en esta alma doliente
que quiere aparentar una fortaleza
que no tiene, pero que anhela.
Sacaré fuerzas de mi flaqueza
para la siguiente actuación
con la pertinente coraza que
pesa un mundo, donde la ingravided
lo acosa para que se hunda en
la negra y profundísima fosa
de la desesperanza y la locura,
en un universo lleno de cuerdos
que aspiran a una pizca de locura
para aportarle a su triste y aburrida
vida un atisbo de emoción que les
permita seguir representando la
pieza teatral asignada en la que
actuan a diario.
Cada vida es una obra de teatro donde el papel principal te lo asignan sin preguntar si quieres
representarlo, los papeles secundarios los escoges tú, el director y el argumento se van improvisando sobre la marcha.
Galicia, febrero de 2011
Comentarios
|
01/12/2010 13:20:45
Melodia extemporanea para dous
Melodias extemporaneas soan
na miña mente cando escoito o
teu nome ou vexote no papel.
Non te poido tocar, nin bicarte,
nin acariñarte, nin falarche, iso
produce unha dor tan intensa que
me da medo nombrarte.
Melodias extemporaneas que falan
de alonxamento, de amores imposibles,
de sorrisos sin risa,
de carícias sin mans,
de bicos sin beizos,
de verbas sin voz,
de melodias sin música,
de corpos solitarios,
de almas sin esencia,
de noites sin lua,
de días sin sol,
de oscuridade tinguida de bermello,
de ánsias sin ganas,
de ganas pero con quietude,
de inquedanzas sin realidade,
de voar sin ás, con ás pero sin poder voar,
de imaxenes sin espellos, espellos sin faces,
de soños reconstruidos con reconstrucción de soños,
de volvoretas que non voan,
de vóos de volvoretas sin áas,
de cárceres sin rexas, sin rexas pero con cárceres,
de sentimentos por sentir,
de sentir sin sentimentos,
de corazóns rotos,
de posibles rupturas se corazóns,
de aloumiños sin verbas, con verbas sin aloumiños,
de alonxamentos da xente amada, amando na distancia,
de cadros sin color, color sin pinturas,
do efímero do tempo, sin tempo para ser efímero,
do doze sabor das verbas amargas de dozura,
de febriles fríos con fríos febriles,
de imaxinación sin límites limitando a imaxinación,
de idade para sentir sentimentos sin idade,
de amor con condiccións,
da incondicionalidade do amor,
de tristuras sin amargura ca amargura das tristuras,
de pobos sin bandeira e sin estado,
da fame dos marxinados,
da marxinalidade sin fame,
de mensaxes sin envíar,
do envío de mensaxes sin mensaxeiro.
de ollos que non ven, vendo sin ollos.
Tantas e tantas verbas insertadas en melodías
extemporaneas para definir sentimentos
entre dous descoñecidos.
Galicia Noviembre do 2010
-----------------------------------------------------
Melodias extemporaneas para dos
Melodias extemporaneas suenan en
mi mente cuando escucho tu mombre
o te veo en el papel.
No te puedo tocar, ni verte, ni besarte
ni acariciarte, ni hablarte, eso produce
un dolor tan intenso que me da miedo
nombrarte.
Melodias extemporaneas que hablan
de alejamientos, de amores imposibles,
de sonrisas, sin risa,
de caricias, sin manos,
de besos, sin labios,
de palabras, sin voz,
de melodias, sin música,
de cuerpos solitarios,
de almas sin esencia,
de noches sin luna,
de días sin sol,
de oscuridad desteñida de rojo,
de ánsias sin ganas,
de ganas, pero con quietud,
de sueños, sin realidad,
de volar sin alas, con alas pero sin poder volar,
de imagenes sin espejos, espejos sin rostros,
de sueños reconstruidos con reconstrucción de sueños,
de mariposas que no vuelan,
de vuelos de mariposas sin alas,
de cárceles sin rejas, sin rejas pero con carceles,
de sentimientos por sentir,
de sentir sin sentimientos,
de corazones rotos,
de posibles rupturas de corazones,
de mimos sin palabras, con palabras sin mimos,
de alejamientos de la gente amada, amando en la distancia,
de cuadros sin color, color sin pinturas,
de lo efímero del tiempo, sin tiempo para ser efímero,
del dulce sabor de las palabras amargas de dulzura,
de febriles fríos con fríos febriles,
de imaginación sin límites, limitando la imaginación,
de edad para sentir sentimientos sin edad,
del amor con condiciones,
de la incondicionalidad del amor,
de tristezas sin amargura con la amargura de las tristezas.
de pueblos sin bandera y sin estado,
del hambre de los marginados,
de la marginalidad sin hambre,
de mensajes sin envíar,
del envío de mensajes sin mensajero,
de ojos que no ven, viendo sin ojos.
Tantas y tantas palabras insertadas
en melodias extemporaneas para definir
sentimientos entre dos desconocidos.
Galicia, noviembre del 2010
Comentarios
|
06/11/2010 22:55:38
Bailando na oscuridade
Bailando na oscuridade nunha
habitación chea de arcos da vella,
onde sólo vexa os teus ollos e sinta
as tuas mans, sería feliz coma neses
ratiños de felicidade efímera que as
veces pasa polos nosos miolos
idealistas, soñadores e irreales.
Imaxinando co mundo e todos os
seres co habitan son por un momento
felices coma nos, desterrariamos a
fame, as inxusticias, os abusos, a vergoña,
a mentira, a envídia, a marxinación e todos
os malos sentimentos, convertendo o noso
baile nunha especie de ritual máxico.
Susurrariache palabras de amor no
idioma que tí elixiras, palabras feitas
a medida dos nosos sentimentos,
palabras que se convertiran en
carícias feitas exclusivamente
para as nosas almas solitarias
e doentes cando se alonxan.
Escoitariamos esas melodias que
tanto nos gustan os seres sensibles
e enamorados, esas melodias sensibleiras
e tan manidas, pero sempre tan deliciosas
que falan de dous seres unidos por un
mesmo sentimento que todos deron en
chamar amor, atracción, filing , química
ou cómo queira que se chame.
Abrazadiños os nosos corpos con medo
a sair de ese soño, a soltarnos para
volver a realidade das vidas cotias
que levan implícitas todas as vicisitudes
e obligacions ás que estamos sometidos
os que queremos seguir vivindo.
Agochadiños nos nosos peitos a incertidume
á perdida desa felicidade efímera e pasaxeira
pero tan emocionante, acolledora e íntima
polo ílicito dos nosos soños.
Máis ainda paga a pena seguir soñando
que bailo contigo nunha habitación escura
chea de arcos da vella iluminando os
nosos ollos.
Galicia, novenbro do 2010
As veces preguntome por qué ó ser humano soña tanto, quizais sexa para
encher as suas vidas, para encher ese vacío emocional no que as veces nos
vemos inmersos e non sabemos cómo colmar.
-------------------------------------------------
Bailando en la oscuridad
Bailando en la oscuridad en una
habitación llena de arcos iris
donde sólo vea tus ojos y sienta
tus manos, sería feliz, cómo en
esos ratitos de felicidad efímera
que a veces pasa por nuestros cerebros
idealistas, soñadores e irreales.
Imaginando que el mundo y todos
los seres que lo habitan, son
por un momento felices cómo nosotros,
desterrariamos el hambre, las injusticias,
los abusos, la verguenza, la mentira,
la marginación y todos los malos sentimientos
convirtiendo nuestro bailes en una especie
de ritual mágico.
Te susurraría palabras de amor
en el idioma que tu eligieses
palabras hechas a la medida de
nuestros sentimientos, palabras
que se convertirian en caricias
hechas exclusivamente para nuestras
almas solitarias y dolientes cuando
se alejan.
Escuchariamos esas melodias que
tanto nos gustan a los seres sensibles
y enamorados, esas melodias sensibleras
y tan manidas, pero siempre tan deliciosas
que hablan de dos seres unidos por un
mismo sentimiento que tosos diereon
en llamar amor, atraccción, filing,
química, o cómo quiera que se llame.
Abrazados nuestros cuerpos, con miedo
a salir de ese sueño, a soltarnos para
volver a la realidad de nuestras vidas
cotidianas que llevan implicitas todas
las vicisitudes y obligaciones a las
que estamos sometidos los que queremos
seguir viviendo en ella.
Escondidos en nuestros pechos la
incertudumbre a la perdida de esa
felicidad efímera y pasajera, pero
tan emocionante, acojedora e íntima
por lo ilícito de nuestros sueños.
Pero aún vale la pena seguir soñando
que bailo contigo en una habitacíón
oscura llena de arcos iris iluminando
nuestros ojos.
Galicia, Noviembre del 2010
A veces me pregunto por qué el ser humano sueña tanto, quizas sea para llenar sus vidas, para llenar
ese vacío emocional en el que a veces nos vemos inmersos y no sabemos cómo llenar.
Comentarios
|
23/09/2010 01:18:28
Sinto a túa falta
Non quero escribir un poema de amor convencional, isto de te quero, non podo vivir sin tí........... xa se da por sobreentendido.
Cómo se pode sentir a falta de algo que non coñeces, cómo podes controlar estes sentimentos involuntarios, intanxibles, que xurdiron da nada, sin buscalos, sin esperalos, por qué desear algo que nunca vas a ter, nin a tocar, nin acariñar, que ilusa eres..........
Síntome vacía e incomprendida, aislada nesta miña incomprensión polo que sinto, sumerxida nesta marabunta de pensamentos que a miña estupida cabeciña non pode controlar, sempre están ahí, adoecendo por saír a luz.
Máis hai que finxir que non pasa nada, que todo está ben cara a galería, non podes romper as normas, acusariante de promiscua, de furcia, de muller sen principios, pensamentos obsoletos caracteristicos dunha educación represora e moralista.
Cobarde, eres unha maldita cobarde, onde escondes a tua autoestima, acaso é malo sentir.
Sólo pensas nos demáis, en non facer dano, ou acaso é medo a ser rechazada.
Que dificil é exercer de ser humano con capacidade de raciocinio que sempre gaña a donde te leva o corazón...... maldita moralidade.
En fin, seguirei a finxir, gardando os sentimentos onde naide os poida atopar, sólo eu saberei que existen......... egoista, agochareinos ben agochadiños ata poder olvidar que algún día existiron..
Pero aínda así, sinto a túa falta e seguirei a sentila durante tempo,
Galicia, setembro do 2010
En honor a tantos seres humanos que sinten e non poden expresar eses semtimentos a persona que en realidade aman. Motivos personais, vergoña, medo etc.. Pregúntome ¿a donde iran?.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Te echo de menos.
No quiero escribir un poema de amor convenciona, esto de te quiero, no puedo vivir sin tí, ya se da por entendido.
Cómo se puede sentir la falta de algo que no conoces, cómo puedes controlar estos sentimientos involuntarios, intangibles, que nacieron de la nada, sin buscarlos, sin esperarlos por qué desear algo que nunca vas a tener, ni a tocar, ni acariciar, que ilusa eres.........
Me siento vacía e incomprendida, aislada en esta mi incomprensión por lo que siento, sumergida en esta marabunta de pensamientos que mi estúpida cabecita no puede controlar siempre están ahí, gritando que quieren salir a la luz..
Pero hay que fingir que no pasa nada, que todo está bién de cara a la galería, no puedes romper las normas, te acusarian de promiscua, de fúrcia, de mujer sin principios, pensamientos obsoletos caracteristicos de una educación represora y moralista.
Cobarde, eres una maldita cobarde, donde escondes tu autoestima, acaso es malo sentir.
Sólo piensas en los demás, en no hacer daño, o acaso es miedo a ser rechazada, ahhhhh e ahí la cuestión.
Que dificil es ejercer de ser humano con capacidad de raciocinio que siempre gana a donde te lleva el corazón........ maldita moralidad.
En fin, seguiré fingiendo, guardando los sentimientos donde nadie los pueda encontrar, sólo yo saberé que existen.... egoista. Los guardaré bién guardaditos hasta poder olvidar que algún día existireron.
Pero aún así, te echo de menos y seguiré echandote durante tiempo.
Galicia, septiembre del 2010
En honor a tantos seres humanos que sienten y no pueden expresar esos sentimientos a la persona amada. Motivos personales, verguenza, miedo, etc. Me pregunto ¿a donde irán?.
Comentarios
|
11/05/2010 18:23:52
Añoro as pisadas que deixabas na miña alma
Añoro as pisadas que deixabas na miña alma tan necesitada de caricias tenras e delicadas naqueles días nos que nos daba por ser infieles os compromisos adquiridos na subasta pública do destino.
Añoro as conversas de linguas prohibidas, de nacionalismos, de rexímenes axfisiantes, de liberdades truncadas por políticos enanos frustrados e débiles crendose deuses hormonados polo poder. Conversas sobre a nosa terra verde e rica, oscura e triste....... e sin embargo tan morriñenta e agarimosa.
Añoro aquelas volvoretas no estomago cando se falaba de tí,,.. sabendo que eras o meu amante dos días tristes, gardando o segredo que me facía sentir especial, pletórica de sentimentos se sin embargo tan culpable.
Añoro aquelas risotadas que nos botabamos falando da xuventude xa media perdida, onde case todo estaba permitido, as enchentas de viño, as festas por celebrar, os maratons en pro da nosa lingua, as manifestacions para botar fora os iankis, os amigos.........tantas e tantas cousas que nos facían felices antaño.
Añoro os bicos de despedida tristes, calados, tenros, culpables, silenciosos e pausados, dubidando si serían os últimos bicos entre dous amantes separados polo cruel destino de vellas e precipitadas decisions.
Galicia abril do 2010
O tempo pasa, lento e despiadado, deixando pisadas profundas que a nosa mente segue con entusiasmo e o mesmo tempo con añoranza.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Añoro la huellas que dejabas en mi alma tan necesitada de caricias tiernas y delicadas en aquellos días en los que nos apetecia ser infieles a los compromisos adquiridos en la subasta pública del destino.
Añoro las conversaciones sobre lenguas prohibidas, de nacionalismos, de regímenes axfisiantes, de libertades truncadas por políticos enanos, frustados y débiles creyedose dioses hormonados por el poder. Conversaciones sobre nuestra tierra, verde y rica, oscura y triste....... y sin embargo tan echada de menos y acojedora.
Añoro aquellas mariposas en el estomago cuando se hablaba de tí.......sabiendo que eras mi amante de los días tristes, guardando el secreto que me hacía sentir especial, pletórica de sentimientos y sin embargo tan culpable.
Añoro aquellas risotadas que nos echabamos hablando de la juventud ya media perdida, donde casi todo estaba permitido, las borracheras de vino, las fiestas por celebrar, los maratones en honor a nuestra lengua, las manifestaciones par echar fuera a los yankis, los amigos........ tantas y tantas cosas que nos hacían felices antaño.
Añoro los besos de despedida, tristes, callados, tiernos, culpables, silenciosos y pausados, dudando si serían los últimos besos entre dos amantes separados por el cruel destino de viejas y precipitadas decisiones.
Galicia, abril del 2010
El tiempo pasa, lento y despiadado dejando huellas profundas que nuestra mente sigue con entusiasmo y al mismo tiempo con añoranza.
Comentarios
|